Sommerfuglar i magen - Bursdagsfeiring med kake, såklart!

Vesle fugleungen blir større og større, denne gongen vart det bursdagsfeiring med sommarfuglar i magen - det er ikkje vanskeleg å lage ei vanleg rund kake om til ein sommarfugl! Men ein må tenke litt og snu rundt på brikkene i puslespelet... 

Is-sommarfugl

Sommarfugl-is

Daimis med 4 eggeplommer, litt vaniljestang, 200 g sukker, (som vispast til eggedosis), 2 knuste doble daim (knus dei inne i plasten med baksida av ein kniv, null griseri og svinn) og 2 boksar kremfløyte (som vispast passeleg stivt før det andre blandast inn), alle ingrediensane blandast saman. Dette frysast (til dømes over natta) ei vanleg rund springform med bakepapir under for seinare lettare handsaming. 

Skjer ut eit peace-merke med ein skarp kniv. 

Finn eit litt stort kakefat, og tak delane frå kvarandre. Dei største delane byter plass i forhold til opprinneleg plassering. 

Lag ein sommarfuglkropp av eit-eller-anna (banan, kuler med fondant festa saman med ein ukokt spaghetti), og pynt med smelta sjokolade eller andre. 

Her vart det ein kålsommarfugl, difor dei litt kjedelege fargane. Men den flyg i ei fargerik, blomstrande eng av sjokoladelinser...

Elles vart det både fest og fyrverkeri på fødselsdagen, og ei fersklaga jordbærkake med rosa sukkerbotn (Pascals fraisier) med heimelaga pynt vart nesten heilt oppeten under feiringa.

Hurra! Vi har mykje å feire og mykje å vere glade for!

Jordbærkake med smørkrem, jordbær, kremfløyte (litt lite gul krem), grøn fondant og vårleg pynt

Sju slag til jul

Endeleg jul! Det luktar pinnekjøt og heimelaga pølser i heile huset, alle er nøgde og gler seg til kvelden. 

Og endeleg ferdig med dette digre julekakeprosjektet. Rykande ferske resultat frå det store slaget i julestova, er no klare. 

Våre sju slag, basert på fem kampar med to helsige taparar i kvar gruppe, er no dei som ligg att på brettet når alle slaga er ferdigspela. (Og oppskriftene ligg mellombels i ei eiga fane øvst på framsida på bloggen)

Og dei som stod sigrande att til slutt, var desse: 

Sterke pepperkaker og brune pinnar frå gruppe 1. Krumkaker frå gruppe 2. Kokosmakroner og ormebol frå gruppe 3. Berlinerkransr frå gruppe 4 og juleroser frå gruppe 5. Alle hjarte gler seg til å ete både vinnarar og taparar i denne konkurransen. Og heldigvis har matlysten på julekaker kome attende til alle her i reiret...

Gledeleg jul til alle! 

Det store julekakeslaget

No er det store julekakeslaget i gang for alvor, å finne dei sju slaga kaker som skal vere tradisjonen i vår heim. Tre av fem rundar er ferdigspela. Fem av fem familiemedlemmer liker julekaker. Ein av fem familiemedlemmer er veldig lei av julekaker allereie. Og to av fem familiemedlemmer synes dette har blitt altfor mykje baking for ei vanleg jul.
Alle oppskriftene på julekakene finn ein under den spesiallaga fana Julekakeoppskrifter øvst på sida.

Runde 1:

Sterke pepperkaker

Brune pinnar, karamellpinnar

Konfektkaker med mandlar og sjokolade

Ingen jul utan dei sterke pepperkakene, med nykverna svart pepper! Men i denne gruppa har i grunnen alle fortent ein plass blandt dei sju. Sterke pepperkaker kjem på ein klår førsteplass, men brune pinnar var overraskande godt, og er alt oppetne. Dei karamelliserast i omnen og er herleg seige og med eit lite nøttestrø. Dei er klåre favorittar til å bli heldige taparar...
Det er dårleg nytt for konfektkakene, som dessverre ikkje vart så bra som dei kan bli, det vart noko i overkant mykje smør i forhold til mjøl denne gongen, og dei flaut litt for mykje utover. Konfektkakene minner om cookies med nøtter og sjokolade, men er kanskje litt for enkle...

Gruppevinnaren er STERKE PEPPERKAKER!

Runde 2: Ikkje ferdigspela

Sandkaker

Så langt er berre sandkaker laga, og det står att både berlinerkransar og sandnøtter. Berlinerkransar har tidlegare år vore veldig gode...

Sandkaker har skålda malte mandlar og ein god, litt paideigaktig, smak. Sandkakene har den fordelen at dei kan fyllast, og sandkaker med moltekrem er jo eit sikkert dessertstikk. Sandkaker med villbringebærsyltetøy er ein syrleg kombinasjon som også er veldig godt. 

Runde 3: Ikkje ferdigspela

Smultringar

Krumkaker (trompetkaker)

Det manglar enno glaskaker i denne gruppa, og dei bør vere gode, for fugleungen elskar trompetkakene! Som sandkaker er desse veldig gode å fylle med noko, fordelsaktig noko som gir litt syrleg smak. Eit år hadde vi krumkaker med rørte blåbær i krem, det var ein strålande dessert! Krumkakeoppskrifta er god, gir tynne kaker som er så lette at ein trur ein held blonde i hendene...

Varme smultringar er også verkeleg godt i ein kald kveld, og den kveldsmaten vi åt ved bålplassen i skogen gjorde seg med varme smultringar til dessert! Det går rykte om at smultringar held seg om dei blir frosne ned, og no ligg det ring på ring i fryseboksen, i porsjonspakkar.

Gruppevinnaren er ikkje klar.

Runde 4:

Ormebol

Marengstoppar, pikekyss

Kokosmakroner

Ormebol høyrest kanskje ikkje så julete ut, men dei lever opp til namnet sitt der dei eser ut og fresar og boblar inne i steikeomnen. Det er marengs med mandlar og sjokolade. Ein del vart laga med berre mandlar, og då er heile denne runden julekaker utan mjølk. 

Marengstoppar eller pikekyss er enno enklare, dei er berre laga av eggekvite og sukker, og er enkelt godt. Det er ofte eit slags biprodukt av julekakene, fordi det gjerne trengs fleire eggeplommer enn eggekviter.

Kokosmakroner er laga av mykje det same som ormebol og pikekyss, men med kokos, sjølvsagt. Eg veit ikkje heilt om eg fekk desse til, heile konseptet med å blande inn kokos gjer meg litt vondt, og eg klarte faktisk ikkje å ete meir enn ein halv. Dei som har smakt dei, synest dei er klissete og gode. Kokosmakronar kan også bli ein heldig tapar i denne samlinga, men moglegvis med ei anna oppskrift eller litt betre hell på kjøkkenet når dei skal lagast neste gong.

Gruppevinnaren er ORMEBOL!

Runde 5: 

Kvite kakemenn

Juleroser (s-deig)

Pecankjeks med brunt sukker

Kvite kakemenn er ein klassikar frå barndommen, og er ei barnevenleg julekake som er lett å ete. Den inneheld nesten berre sukker, vatn og hornsalt. Desse kan også ha godt av å bli etne medan dei er få dagar gamle, eller frysast ned. Dei kan også målast på, noko fugleungen gjorde og skapte ei reint makaber stemning med all den raudfargen ho smurde utover nissen sin mage. Og at nabonissen fekk raudfarge på hendene og litt på skjorta gjorde ikkje situasjonen mindre makaber...

Juleroser er samansetjinga av s-deig og sprutkjeks og eit ønske om å prøve ut funksjonane på mitt tohands-instrument for kjekslaging, eit våpenliknande leiketøy som er nygamalt. Men kakene smaka og lukta herleg av sitronskal og litt sitronsaft, og var spesielt nette og søte som små blomar. Eg valde eit litt søtare namn på dei enn ormebol, og dei gjer seg godt på kakefatet. Desse vart baka med mjølkefri margarin. 

Pecankjeks kom litt ut av det blå gjennom Pintrest, og er søte kjeks med litt grovt mjøl, glasur med brunt sukker, melis, mjølk og smør, pecannøtt som dekorasjon og den siste resten av kokesjokoladen som den siste spissen. Avisbodet fekk (tradisjonen tru) ein liten kakeboks med dette som takk for innsatsen med å bringe oss avisa kvar morgon, og unngå å vekke oss når han kjem klokka fem.

Gruppevinnaren er JULEROSER!

Men for å vere heilt ærleg, no er eg veldig lei julekaker. Eg har berre tre igjen, to av dei i kjøleskapet, og eg reknar med å bli ferdig i morgon. Men då veit eg jammen ikkje om eg kjem til å ete julekaker igjen i det heile. 

Joda. Eg gjer nok det. Sjølv om den siste smultringen enno kjennast i halsen, så vil det nok freiste igjen seinare. Men berre å sjå desse bileta igjen gjer meg litt dårleg. Og i følge litteraturen kan det gå verkeleg ille med dei som bakar for mykje...

Det bor en gammel baker

på en bitte liten øy. 

Han er så lei av kaker 

og krem og syltetøy. 

Men han må sitte likevel 

og spise sine kaker selv. 

For han bor helt alene 

på en bitteliten øy. 

Når små og store båter

går dampende forbi, 

da sitter han og gråter 

i sitt varme bakeri, 

og spiser loff og fattigmann, 

for ingen kunder går i land. 

Og han er helt alene på 

på en bitte liten øy. 

Det var en gammel baker

på en bitte liten øy. 

Han åt for mange kaker 

med krem og syltetøy. 

Forleden dag så satt han død 

midt i en haug av wienerbrød. 

Og nå bor ingen baker 

på en bitte liten øy. 

(Inger Hagerup)

Sju slag til jul (førebuing til det store julekake-slaget)

Eg synest det skal vere julekaker, det høyrer liksom med når ein lagar jul heime hos seg sjølv. Heime i min barndomsheim var det mange kaker, og eg hadde mykje av gleda og etter kvart litt av ansvaret etter kvart for at det var slik. Det skal helst vere sju slag også. Men kva for sju slag? Kven gjer seg fortent til å vere dei sju faste i boksane?

Eg starta tidleg i julesesongen og tenkte litt på kva for julekaker eg tenkte meg å lage til jul.

På obligatorisk-lista:

Pepperkaker - sånn er det berre...

Kvite kakemenn - sånn er det også berre...

Krumkaker - fordi det er som blondestrikking (thin lace), men smakar mykje betre...

Konfektkaker med sjokoladebitar og nøtter - nesten som sjokoladebitkjeks

Kokosmakroner - fordi mannen har vakse opp med det

Berlinerkransar - fordi det er vanskeleg, men eg har fått det til fint før... 

Ormevepsebol - marengsvariant med ekstra godsaker innanfor den fine yta...

På kanskje-lista:

Sandkaker - som små skjell fylt av julestemning

Sandnøtter - kan brukast som spelebrikker viss ein manglar nokon

S-kjeks - lett smak av sitron (og eg har faktisk kjøpt utstyr ein gong utelukkande for å lage dette)

Serinekaker - freistande bilete i ei bok, eller kanskje heller pecankjeks

Glaskaker - med morosamt vindauge av smelta knust drops...

Brune pinnar - karamellpinnar som smeltar i munnen...

Smultringar - så gode, men så lite haldbare...

På er det lov å kalle det for julekaker-lista:

Risbollar

Pikekyss

Dette er starten på fleire innlegg om slaget om julekakene. Det er slaget om juletradisjonen, om heider, ære og ein fast plass i boksen. Dette er alvor.
14 oppskrifter skal bli til sju! (Risbollar blir elegant omforma til ein del av konfekt-avdelingen, som ikkje er eit kakeslag). Ein må tenke på komposisjonen av kakefatet med ulike smakar, ulike former, ulik framgongsmåte. Det skal vere variasjon og noko for alle å finne på kakefatet.

Reglane blir som følger. Kakene delast inn i grupper på tre. Den beste i kvar gruppe går vidare rett i boksen. Den andre kjem med i eit kvalifiseringheat, og den siste ryk rett ut (neidå, skal jo etast, sjølvsagt, i fuglefamilien har det aldri vore noko problem med at ein må kaste julekaker).

Det blir difor slik:
1. juleslag: Pepperkaker, brune pinnar, konfektkaker.
2. juleslag: Berlinerkransar, sandkaker, sandnøtter.
3. juleslag: Smultringar, krumkaker, glaskaker
4. juleslag: Ormevepsebol, kokosmakroner, pikekyss
5. juleslag: Pecankjeks, kvite kakemenn, S-ar

Men dessverre er det slik at nokre sortar nok har blitt utvalt litt på førehand. Gruppene er sett opp slik at det ikkje er heilt tilfeldig kven som vinn. Ikkje noko rettvis gruppetrekking her, nei! Hovuddommaren er heilt klart partisk. Men ikkje upåverkeleg. Men det skulle teke seg ut om pepperkaker kom sist i gruppa, då hadde ikkje jula stått til påske.

(Alle bileta for tida er altså frå nettbrettet, ettersom den nye datamaskina ikkje snakkar saman med kameraet for tida. Vi håpar dei blir vener etter kvart, før minnebrikka på kameraet er full...)

Eplekake - vegen til ein manns hjarte

Eg var svært skuffa då eg forsto at min dåverande kjærast ikkje likte gjærbakst noko særleg. Det var først ved eplekakene vi tok til å forstå kvarandre...

Ein gong kjøpte eg denne framifrå boka til han, med eit enno meir oppsiktsvekkjande løfte; å la han prøvesmake på alle eplekakeoppskriftene i boka. Det har vore ei lang reise, over mange eplehaustar.

 
No er ho fullendt, ved kvar einaste av oppskriftene har eg signert dato og kva orsak det var til kakebakinga: heim frå jobbreise til Portugal, besøk av vener, laga i fellesskap med familien, og det er kjekt å sjå på i ettertid. Dei oppskriftene som viste seg å vere spesielt bra, har fått ein liten merknad om det, og det einaste eg kunne tenkt meg å gjere annleis, ville vore å skrive litt meir detaljar om korleis det gjekk.

Oppskriftsbøker er artig, men enno meir interessant har det etter kvart blitt å ikkje følgje oppskriftene, men slumpe litt og lukte seg fram til korleis neste rett skal bli. Og om ein ikkje skriv ned kva ein brukte, må ein gjere det same også neste gong, med sannsyn for at det kan bli like interressant, eller fullstendig mislukka.

Eplekaker er skjeldan mislukka, om dei er varme og inneheld gode, norske eple, kan det nesten ikkje bli feil. Og varme eplekaker kan verkeleg samle ein familie!

Eplekake med valnøttmarengs og ekstra bonus: fyldig sjokoladetrekk

(Eg vil forresten tipse om ein artig blogg, fbtb.blogg.no, som også strebar etter å følgje alle oppskriftene i ei kokebok, Frå bollar til burritos, som mine søsken fekk tildelt på barneskulen med grunnleggjande oppskrifter på alt mogleg etande. Bloggen inneheld artige skildringar av ein nykommar på kjøkkenet sine oppskriftserfaringar, ein mann som verkeleg har godt av, og truleg også glede over, å bli litt betre kjend i eigne kjøkkenskuffer.)

Jordbærtid!

Markjordbæra utanfor er i full gang, og har vore det nokre veker, noko seinare enn andre stader, men verd å vente på. Fugleungen ventar og ventar og sit nærast på huk framfor den varme garasjeveggen for å sjå korleis dei blir raudare og raudare, desse bæra, heilt til ho ikkje lenger orkar å vente lenger. Då kan det vere det same med heile utslettet ho får av jordbær, huden sprekk opp under øyrene og det kjem prikkar på kroppen, fordi jordbær inneheld kroppen sitt eige allergifremjande middel, histamin, som er sjølve oppskrifta på kløe. Difor må jordbær etast litt i smug her i reiret for tida, men markjordbæra, dei får Fugleungen ha som ho vil. Anna ville vore umogleg, for ikkje å seie vondsinna... 

Det har teke si tid, men dei store jordbæra i hagen har også blitt modne etter kvart. Desse jordbæra kom og planta seg sjølv i hagen her, og slike plantar, som heilt klart har ønske om å vere med oss, må ein ta vare på. Målet ein gong er å lage rørte jordbær frå eigen hage, men framleis ligg dette eit stykke unna. Så langt er hovudfokuset å halde plantane i live og formere dei opp til seinare plantingar, og d går storveges. Det er ikkje stiklingmangel i jordbæråkeren... Men enn så lenge blir det kjøpte bær. Heldigvis vart det ordna for ei stund sidan, då det var lett å få tak i jordbær i butikkane.

Jordbærsorbet

1 kg jordbær
200 g sukker
1 dl vatn
2 ss Golden Syrup, eg brukte berre litt honning
Saft av ein sitron
Lag ein puré av ingrediensane og sil blandinga. Opp i iskremmaskina til isen er frosen. 
Serverast straks den er ferdig, og smakar fantastisk på ein varm sommardag!

Jordbærsorbet var overraskande lett å lage, men tenk å øydelegge så mange gode jordbær som lett kunne har blitt ete med berre is eller fløyte og sukker? Det enklaste er ofte det aller beste...

Pasjon

Pasjonsmuffins

115 g mjukt meierismør

280 g sukker

2 store egg

1/2 ts kverna vaniljestang eller berre frøa frå ei halv vaniljestang

160 g kveitemjøl

1/2 ts bakepulver

50 ml heilmjølk

100 ml syrleg eplejus

Blåbær 

Pasjonsfrukt

Vaniljekrem

Hakka mørk sjokolade

Tørka ringblomblad

Smør og sukker piskast saman til det blir ei mjuk blanding. Bland inn eit og eit egg. Dei tørre ingrediensane blandast saman og blandast inn i røra, vekselsvis med væska. Dette vart 12 små kaker, men det varierar mykje med storleik på formene. Det dyttast inn nokre bær i kvar muffinsform. Steikast på 180 grader til dei er steikte inni og ikkje festar seg på ein strikkepinne. 

Pynt med innhaldet av ei halv pasjonsfrukt over toppen av den avkjølte muffinsen, vaniljekrem, hakka sjokolade og nokre ringblomblad. 

Muffinsen i seg sjølv er alt for søt å ete åleine, men saman med pasjonsfrukt og mørk sjokolade vart det greit balansert. Det er merkeleg å sjå korleis ting blanda blir så annleis enn ting åleine. Og livet er heller ikkje berre søtt eller syrleg, det vil alltid vere ei blanding. Det gjeld å halde balansen som best ein kan i kvar ein dag som umiddelbart ligg rett framfor ein, nyte stundene og sleppe tankane til der det trengs, om dei enn har ein mørkare tone. 

Andre bollar

Andre bollar skal det bli! Denne oppskrifta på skillingsbollar, kanelsnurrar, kanel-i-svingane, kanelknytter eller kva ein no vil kalle dei, har Liten fugl klart å hale ut av kantinedama på den vidaregåande skulen ho ein gong gjekk på. Det er difor vidaregåande skillingsbollar, og dei gir eit luftig resultat som held seg godt i frysaren til eit passeleg høve.

Vi går i gang.

Fugleungen elskar å grise med deig, og tek godt føre seg av deigmassen undervegs. Ho startar allereie med tørrgjæren i mjølet, det smakar himmelsk og grisar så fantastisk utover andlet, klede og kjøkken. Det har berre fordelar. Det får også litt ekstra futt i Liten fugl, som kan bli litt småstressa over å måtte være så rask med å få mjølet jobba inn i væska og festa til sjølve deigmassen.

Vidaregåande skillingsbollar

(veldig stor oppskrift)
200 g melange
2 l mjølk (gjerne skumma)
5,2 l kveitemjøl
4 pakkar tørrgjær
7 dl sukker
2 ts kardemomme

Smør, sukker og kanel

Lag som vanleg gjærdeig. Smelt smøret og hell i mjølka til det blir lunka og kroppsvarmt. Tørrgjær, sukker, kardemomme og ein del mjøl blandast lett i ein stor bakebolle.
Deretter slåast mjølkesmøret over, og det supplerast med så mykje mjøl som trengs for å halde deigen frå veggane i bakebollen.
Hevast til dobbel storleik, og kan med fordel slåast ned ein gong for å heve til dobbel storleik ein gong til. Deigen delast opp, kjevlast flat og bortimot kvadratisk og tynn. Så treng ein smør, sukker og mykje kanel til utbakinga, som smørast og strøast over det heile. Om ein rullar snurrane, er det ein fordel med mange svingar for mest mogleg smak. Om ein lagar knytter, faldast ytterkantane på den smurte deigen inn mot midten frå begge sider slik at deigen er eit tredobbelt lag med alt fyll inni, og det skjerast tynne strimlar som snurrast opp og knyttast saman. Begge deler er artig!
Etterheving er også viktig å ta seg tid til, det bør vere mogleg å sjå at bollane har blitt større i løpet av 40 minutt. Før steikinga penslast dei med egg (det er favorittdelen av bakinga for fugleungen, male bolle!) og strøast med hakka mandlar, andre nøtter eller ingenting.
Steikast på 220 grader til dei er gyldne på over- og undersida, om lag 10 minutt.
Bollane kan pyntast med melisglasur etter steiking og avkjøling.

Synest du oppskrifta høyrest stor ut? Det er ho. Gigantisk. Men då er frysaren full for ei stund. Elles går det til dømes an å dele på 4, og få ei handterleg mengde med arbeid. Det går nesten an å drukne i bollar på eit kjøkken dersom ein lagar heile oppskrifta.

Du fugl
(Rolf Jacobsen)

Du fugl i meg
- jeg kjenner vingen din.
Jeg kjenner nebbet hakke hakke
Mot sprinklene i brystet mitt. Jeg vet
du er en fange her.
Men vent
en liten stund.
Bare en liten stund,
så er du fri,
du fugl i meg. 

Dette diktet tyder noko heilt anna for meg i dag enn det truleg har gjort for Rolf Jacobsen. Eg tenkjer på sparking og vengeslag frå ein liten fugl som held meg vaken i tidlege morgonar, ei utolmodig glede, stadig trening av musklar i ein liten kropp inni min.

Det er altså tid for nye bollar i omnen.

Bolle i omnen

Fylte bollar er ein favoritt å servere på avslutningar for tida. Dei er enkle og nette, og lette å ete.
Den første gongen dei var med på jobb-avslutning, var for å intensivere ventinga på fugleungen to-tre veker før fødselen, og då var bollane svært symbolske. Dei var konkrete bollar i omnen. Med si runde form minna dei mykje om forma på liten fugl sin mage. Dessutan var dei små og søte, og fylte med ei så langt ukjend overrasking...

Prøvesmakar-sommarfugl

Fylte vaniljebollar

50 gram gjær
200 gram sukker
4 dl mjølk (lett eller skumma er fint, laktoseredusert hevar som eit uvêr om det skulle vere ønskeleg)
1 dl sukker
1/4 ts hornsalt
1 egg
13 dl kveitemjøl (+litt til)
Vaniljekrem frå pakke
Smelta smør
Strøsukker eller perlesukker

Smuldre gjæren i ein bolle. Smelt smør i ei gryte, og hell mjølka over, og dette varmast til 37
grader. Slå væska over gjæren. Tilsett sukker, hornsalt, egg og det meste av mjølet.
Kna deigen til den slepp bakebollen. Hev i ein time på ein lun stad.

Ta deigen opp på bordet, del den i to delar og kjevle ut til ein tynn, firkanta leiv.

Del deigen inn i kvadratiske ruter på om lag 5-6 cm. Legg ei god teskei vaniljekrem på kvar rute, samle kvart hjørne av ruta over fyllet og lukk utan å få vaniljekrem mellom
kantane. Vaniljekrem mellom skøytane gjer det umogleg å lukke bollen. Set kvar bolle med skøyten ned i ei muffinsform.

Etterhevast i 40 minutt.

Steikast i 250 grader i om lag 8 minutt. Pass på, dei blir fort brune på den høge temperaturen!

Etter steiking penslast bollane med smør og dyppast i perlesukker eller som her, blomesukker.

Blomesukker

3 dl perlesukker/strøsukker
2 ss sitronsyrepulver
rive sitronskal
det raude frå raudkløver
hakka surkløverblad
ringblome
kornblome
eller andre blomar som er etande
Bland saman, lat tørke. Kan brukast på det meste, til dømes fruktsalat, sukkerpynt på kva som helst, i ostekake i staden for sukker, på jordbær...

Ein ser eigentleg ikkje at det er blomar etter at sukkeret har stått ei stund, det er berre små fargekorn i sukkerpynten som har ein litt syrleg og god smak.

Bollane med blomesukker blir mest som eit karneval!

Ekornungar og blomstrande blåbær, med løfte om blåare tider

Blåbær er fugleungen sin favoritt over alle favorittar. Eit blåbær på kvar grautskei til kvelden gjer måltidet til ein leik. Men så langt er det mest dei kjøpte, amerikanske blåbæra som har vore aktuelle. Så no gler alle seg til bærsesongen der dei ekte bæra kjem...
Blåbærblomar er svært vakre og nette, men små og usynlege for dei som ikkje ser godt etter. Blåbæra blømer om lag på fugleungen sin fødselsdag, og det passar jo svært fint, for der er det ein fugleunge som kjem til å få blå tunge etter kvart!

Men i vinter har berrfrosten og tørken teke knekken på det gamle blåbærriset, slik at det til vår ulukke ser ut til å bli ein dårleg haust for blåbær her utanfor reiret. Noko ille måtte det vel kome av så godt vintervêr... Så vi trekk snart sørover for å søke blåare busker og gjere tungene lilla.

Då kan vi lage fuglemors blåbærpai! Den er verkeleg god, og det er først og fremst denne oppskrifta som dukkar opp i hovudet når det blir tale om marsipan. Marsipanen i botnen av paien har ei viktig oppgåve som varsam og litt anonym smakssettar, samstundes som den ikkje gjer paideigen for blaut.

Nydeleg blåbærpai med marsipan
150 g smør
1 dl sukker
1 egg
½ kryddermål bakepulver
3 ½ dl kveitemjøl
300 g blåbær (eller halvt om halvt med blå- og bringebær, det blir veldig godt)
50 g marsipan
2 ss sukker
2 ts potetmjøl
Bland saman deigen. Set omnen på 200°. Kjevle ut eit tynt dekke av om lag 50 g marsipan og
legg over deigen i botnen av ei lita form. Strø over rikeleg med bringebær og blåbær, om lag
300 g. Strø over ei blanding av potetmjøl og sukker, og lag eit gitter over paien om det
framleis er noko av den gode mørdeigen att. Steik kaka nedst i omnen i 25-30 minutt, og
server med is eller krem.

Dammen ligg aude og attgrodd. Froskane som la egg i dammen er borte. Eller, frå tid til anna dukkar dei opp, ein morgon låg det ein død ein i kjøkkenhagen, halvspist. Det første eg tenkte var; den rota såg ut som ein frosk! Ein annan dag hoppa det ein kjempefrosk rundt på plenen, og til og med opp på plattingen då eg jaga han med kameraet (utan å få han på skothald). Slik sett er alle her på jakt etter kvarandre. Skogverda og naturen er brutal, og ein treff både livet og døden nærare her enn mange andre stader.

Det er lite liv i dammen no, og det er ikkje så mange rumpetroll som ein skulle trudd utfrå mengda egg som vart plassert her tidlegare. Og vi har ein hovudmistenkt... Fleire kveldar på rad såg vi stokkender som landa på vatnet, og desse sat nett der det var mest egg. Etter eit raskt søk på nettet, kom det fram at ender kan ta til seg protein i form av froskeegg og småfroskar tidleg i sesongen når proteinlagra til fuglane er på sitt tommaste.

Dette er to andre som er på jakt, Japp og Smil, dei to svoltne ekornungane utanfor reiret her. Det er ikkje alltid så lett å sjå forskjell på ekorn, men desse er temmeleg ulike i pelsen. Det verkar som den raude Smil er litt meir svolten enn broren, for ho er stadig innom og leiter. Dei kjem svært nær innpå oss, i dag sat vi berre tre meter unna medan ho freista å tømme siste resten av fuglematen i syrinbusken. Men no er jammen meg fuglematinga over for vintersesongen, no er det mykje godt å finne i skogen som ekornungane heller bør lære seg å ete.

Men dei er hjarteleg velkomne attende til vinteren! Kanskje dei kan få seg ei ekornkasse til neste år?